のび太の結婚前夜

แปลว่า คืนก่อนแต่งงานของโนบีตะ

 

มีการ์ตูนอยู่สองเรื่อง/ตอน ที่อ่านแล้วขนลุก บางครั้งน้ำตาซึมก็มี
จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ซึ้งเท่าไหร่หรอกมั้ง แต่คงเพราะตอนที่อ่านครั้งแรกยังเด็กๆอยู่ รู้สึกว่ามันซึ้งดีนะ

อันแรก คือสามหน้าสุดท้ายของ Kimagure Orange Road

อันที่สอง คือโดราเอม่อน ตอน คืนก่อนแต่งงานของโนบีตะ (เล่ม ๒๕)

 

ซึ่งโดราเอม่อนตอนนี้ ผู้แต่งได้เขียนไว้นานแล้ว และก็มีการมาทำเป็นหนังโรง ออกฉายครั้งแรกเมื่อ ๖ มีนาคม ๑๙๙๙

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า....
(บทพูดนำมาจากบทพูดในหนังสือการ์ตูน ลิขสิทธิ์โดยTNG)

ด.ช.โนบีตะบังเอิญไปเห็นชิซึกะกับเดคิซึงิซ้อมละครกัน หวานแหวว มีจับมือถือแขน
 

ก็เกิดความไม่แน่ใจ ไหนเจ้าม่อนบอกว่า ฉันจะได้แต่งงานกับชิซึกะนี่นา มั่วหรือเปล่า ขอไปดูให้เห็นกับตา จะได้แน่ใจ
 

ก็เป็นภาระของม่อน ที่ต้องพาไอ้เด็กเจ้าปัญหานี่นั่งไทม์มาชีนไปโลกในอนาคต ไปวันแต่งงานของโนบีตะ...


ก็ไปเจอโนบีตะที่ดูรีบเร่งสุดๆ เพราะมางานแต่งงานของตัวเอง...สาย (มาเรียนก็มาสาย... ระวังให้ดี คนประเภทนี้)


พอไปถึงห้องจัดงาน เปิดประตูเข้าไป "ขอโทษคร้าบ ที่มาช้า"


ปรากฎว่าเป็นงานแต่งงานของคนอื่นไปซะนี่ หน้าแตกย่อยยับ เจ้าบ่าวเจ้าสาวตัวจริงต่างก็ทำหน้าตาไม่พอใจ


สรุปว่านายโนบีตะ จำวันผิดไปหนึ่งวัน ส่วนชิซึกะเขาไปลองชุดเจ้าสาวเฉยๆ ก็เลยกลับพร้อมกัน
"ผมนี่ไม่ไหวเลยน้า พ่อคุณคงจะคิดว่าผมมันไม่เอาไหนแน่ๆเลย"


ระหว่างทางกลับ ไปเจอลูกแมวหลงทางกำลังจะถูกรถชน ทั้งสองคนก็ได้ช่วยเหลือเอาไว้


ตั้งใจว่าจะพาแมวหลงทางไปคืนเจ้าของ แต่ก็มารู้จากเพื่อนบ้านว่าเจ้าของกำลังจะเดินทางไปอเมริกา แต่แมวมาหลงทางเอาตอนย้ายของ อีกไม่นานเครื่องบินก็จะออกแล้ว...


บังเอิญไปเจอซึเนะโอะและไจแอนท์ ซึเนะโอะก็อาสาขับไปส่งที่สนามบิน


แล้วเจ้าแมวก็ได้พบกับเจ้าของ...


ภาพได้เห็น ทำให้ชิซึกะถึงกับอึ้งไป


มันเหมือนกับได้เห็นตัวเองสมัยเด็ก เปโร่หมาตัวแรก แล้วก็คุณพ่อ
ชิซึกะสนิทกับคุณพ่อมาก


ตัดฉากไปเป็นตอนกลางคืน ด.ช.โนบีตะกับเจ้าม่อนก็มาแอบดูที่บ้านไจแอนท์ เพื่อนๆได้จัดงานเลี้ยงสละโสดให้กับนายโนบีตะ


ไจแอนท์เมาได้ที่ก็ร้องเพลง เดี๋ยวนี้เสียงดีขึ้นแล้ว แต่เพื่อนๆก็ยังต้องอุดหูอยู่ดี เจ้าม่อนและด.ช.โนบีตะทนแอบฟังไม่ไหว หนีมาออกก่อน


หนีมาแอบดูบ้านชิซึกะบ้าง บ้านนี้เพิ่งจะกินข้าวล้างจานกันเสร็จ


คุณแม่ให้ของขวัญแก่ชิซึกะ เป็นสร้อยไข่มุก
"แม่คะ ขอบคุณค่ะ"
ถ้าใครเคยดูโดราเอม่อนปีห้าทางทีวี หรืออ่านการ์ตูนตอน"หีบหอยผลิตไข่มุก"ในเล่ม ๒๘
ก็อาจจะจำได้ว่าเป็นของขวัญที่คุณพ่อซื้อให้คุณแม่ตอนหมั้นกัน
ชิซึกะเอาสร้อยไข่มุกไปเล่น แล้วสร้อยขาด ไข่มุกก็หายไป
ได้โดราเอม่อนช่วยทำไข่มุกมาให้ใหม่ คุณแม่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่โดนดุ...
แต่เพราะรู้สึกผิด ในตอนทางทีวี ชิซึกะก็ออกจากบ้านไปตอนกลางคืน ไปหาไข่มุกทุกเม็ดที่ทำหายไป
แล้วก็ไปสารภาพผิดกับคุณแม่ ถ้าจำไม่ผิดคุณแม่ก็ให้อภัย และสัญญาว่าจะให้สร้อยนี้กับชิซึกะตอนโตแล้ว
ฉากนี้ ทำออกมาสั้นๆ ไม่ถึงสิบวินาที แต่ก็ลึกซึ้ง มีความหลัง มีความผูกพัน มีความทรงจำที่ดีๆ


ชิซึกะเดินไปเข้าไปที่ทำงานของพ่อ มีอะไรจะบอกคุณพ่อ
"คุณพ่อ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"
"อือ ราตรีสวัสดิ์"


"................"
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"
"อือ ......"

ถึงแม้ผู้แต่งจะเสียชีวิตไปแล้ว เรื่องโดราเอม่อนก็ยังคงอยู่ต่อ และทำรายได้ไปเรื่อยๆ ทุกปีจะมีการทำหนังโดราเอม่อนภาคพิเศษออกมาฉายที่ญี่ปุ่น ซึ่งปีนี้เป็นปีที่๒๖ของการทำหนังภาคพิเศษนี่แล้ว ทางผู้จัดทำก็เลยหยิบเอาหนังชุด โดราเอม่อน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบีตะ ซึ่งเป็นหนังชุดแรก ออกฉายเมื่อปี ๘๐ มาทำใหม่

 

รูปนี้เป็นโดราเอม่อนยุคใหม่

วันก่อนซื้อตุ๊กตาโดราเอม่อน ที่เขาทำเป็นที่ระลึกสำหรับหนังชุดนี้ เลยเอามาให้ดู น่ารักใช่มั้ยล่ะครับ

ตอนต่อของคราวที่แล้ว ที่เล่าเกี่ยวกับการ์ตูนที่ชอบมากสมัยเด็กๆ คือ Orange Road นั่นเอง

 

อย่างที่ได้เคยบอกไป ผมอ่านการ์ตูนเรื่องนี้ครั้งแรกตอนป.๔

สมัยนั้นติดตามหนังสือชื่อ "ทีวีแมกกาซีน" เป็นหนังสือเกี่ยวกับการ์ตูนญี่ปุ่นทางทีวี (anime) ประมาณนั้น

ตอนแรกติดตามเพราะดราก้อนบอล รูปเขาสวยดี

แต่หนังสือมันก็พูดถึงการ์ตูนเรื่องอื่นด้วย ที่เห็นเยอะๆก็ ดราก้อนเควสต์ รันม่า เคนชิโร่ แล้วก็ ออเร็นจ์โร้ด

เรื่องอื่นรู้จักหมด ยกเว้นออเร็นจ์โร้ด

 

แล้ววันนึง เดินไปที่ร้านมอเตอร์ไซด์ ร้านการ์ตูนหน้าโรงเรียน

เห็นการ์ตูนเรื่องนี้ของวิบูลย์กิจวางอยู่

มันมีทั้งหมดแปดเล่ม มีเล่มสี่ หก แปด

เลยซื้อเล่มสี่มาลองอ่านดู

โอว สนุกดี วันต่อมาเลยไปซื้อเล่มหกกับแปดมาอ่านต่อ

 

ลุงที่ร้านมอเตอร์ไซด์เห็นไอ้เด็กนี่ท่าทางจะลามก ชอบอ่านเรื่องนี้แน่เลย เลยหาเล่มอื่นมาให้อีก เล่มเจ็ดกับเล่มหนึ่ง

 

เล่มเจ็ดมีตอนที่ผมชอบที่สุดอยู่ด้วย อ่านแล้วทำให้รู้สึกถึงตอนเด็กๆ รู้สึกดี ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร นึกไม่ออกด้วยว่าทำไมถึงรู้สึกดีที่ได้อ่าน

ถ้าอยากลองอ่านตอนนี้ กดที่นี่เลย --> Under The Tree of Memories

ยาวหน่อยนะ ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าจะเป็นห้าตอนย่อย

 

จริงๆแล้ว ก็ไม่เหมือนกันเท่าไหร่ แต่รู้สึกว่า My Sassy Girl ก็มีอะไรประมาณนี้เหมือนกัน

กลับไปอดีต ไปเจอคนที่เคยผูกพัน (เน่า)

 

โอว อยากกลับเมืองไทย....

きまぐれ　オレンジロード

(อ่านว่า คิมะกุเระ โอะเร็นจิโรโดะ)

 

หลายคนคงรู้จักในชื่อของ Orange Road หรือ ถนนสายนี้เปรี้ยว

เป็นผลงานการ์ตูนของ Matsumoto Izumi โดยมี Takada Akemi เป็นคนดีไซน์ตัวละคร

 

เนื้อเรื่องก็มีอยู่ว่า พระเอกชื่อเคียวซึเกะเป็นลูกชายคนโตของครอบครัว ครอบครัวนี้เป็นESPers (ผู้มีพลังจิต) น้องสาวของพระเอกดันไปใช้พลังจิตให้คนอื่นเห็น คนเลยมองว่าเป็นตัวประหลาด เลยต้องย้ายบ้านหนี

วันแรกที่มาถึงบ้านใหม่ พระเอกก็ไปวิ่งออกกำลังกาย ไปถึงสวนสาธารณะก็เจอนางเอก หมวกนางเอกปลิว พระเอกก็ช่วยเก็บให้ นางเอกก็ขอบคุณด้วยการให้หมวกเป็นที่ระลึก (อือม พล็อตตรงไปตรงมาจริงๆ)

 

วันถัดมา พอไปที่โรงเรียน พระเอกก็พบว่านางเอกเป็นเด็กเกเร ประมาณว่าโดดเรียน เข้าผับ ฯลฯ แต่เพราะพระเอกมันมองโลกในแง่ดี ก็เลยพยายามทำให้นางเอกเลิกเป็นเด็กเกเร แล้วก็ทำสำเร็จภายในการ์ตูนเล่มแรก(จาก 18 เล่ม)

 

แต่พระเอกดันไปทำให้รุ่นน้องคนสนิทของนางเอกมาชอบซะนี่ รุ่นน้องก็ทุ่มเทมาก พระเอกก็เลยไม่มีโอกาสจะจีบนางเอก ไปๆมาๆก็กลายเป็นแฟนกับรุ่นน้องอีก กว่าจะมาลงเอยกับนางเอก ก็ตอนจบโน่น ฮ่าๆ

 

อ่านการ์ตูนเรื่องนี้ตั้งแต่อยู่ป.4โน่น แต่ในความทรงจำบอกว่าเคยดูการ์ตูนทีวีเรื่องนี้ก่อนหน้านั้นอีก

 

เป็นการ์ตูนที่มีอิทธิพลพงษ์สินพอสมควร เลยหยิบยกมาบางส่วนละกันนะ...

 

ผู้ชายคือพระเอก(Kasuga/Kyosuke/Sempai/Darling) ผู้หญิงผมยาวเป็นนางเอก(Ayakawa/Madoka) ผู้หญิงผมสั้นเป็นรุ่นน้องที่ชอบพระเอก(Hiyama/Hikaru)

ตอนนี้ Hikaru อ่านหน้าดูดวงในแมกกาซีน บอกว่าให้ทำขนมที่ถนัดเพื่อมัดใจแฟน เลยบอกให้พระเอกเตรียมท้องไว้รออาหารเด็ด...

(อ่านจากขวาไปซ้าย บนลงล่าง นะครับ)

 

เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เริ่มเกลียดคุ๊กกี้ตอนเด็กๆ และก็ชอบกินเค็มๆ โตแล้วก็ยังเกลียดคุ๊กกี้อยู่แต่ไม่ใช่เหตุผลเดิมแล้ว เหอเหอ

 

วันก่อนอ่านโคนัน ไปมุขน่ารักเข้า ก็เลยเอามาให้ดู...

 

อ่านจากขวาไปซ้าย บนลงล่างนะจ้ะ